ذکر شیخ علی اکبر ولایتی


– ذکر شیخ علی اکبر ولایتی -حفظه الله
آن نور چشم اهل نظر، آن دوستدار سير و سفر، آن پدرخوانده مردمان سودانى، آن لله پناهندگان افغانى، آن مظهر تدبير و با كفايتى، خضرالوزرا “على اكبر ولايتى” از ياران شفيق و از ثابتان طريق بود.
گويند: پيوسته طى طريق كردى، از ولايتى به ولايت ديگر رفتى و به هر كجا كه رسيدى فرمودى: “خوب جايى است اين ولايت!” “ولايتى”اش گفتند.
“مولانا حكيم لاريجانى” گفت: روزى از او پرسيدم، “سبب طول وزارت تو چيست؛ كه چندين كابينه آمده ‏اند و رفته‏ اند و تو همچنانى كه هستى؟!” گفت: “از مدت وزارت، آن به حساب آيد كه در داخل گذرد. بنگر تا چه سهم از وزارتم در اين ملك سپرى گشته است!” دانستم كه به اين زودى ‏ها رفتنى نيست!
نقل است كه چون به سفر رفتى، سفرنامه نويسان به همراه بردى تا شرح كراماتش بنگارند. “مولانا جلال…يع” گفت: روزى در اجلاس عمومى خميازه‏اى كشيد. دست در دامنش زدم كه: “چه حكمت در اين بود؟” گفت: “اى جلال! آن جا كه چاره‏ اى جز شنيدن نباشد، خميازه فريادرس مردان خداست و هفتاد مرض را بكشد كه همنشين “آدمى” اولين آنهاست!”
“مولانا بشارتى” گفت: “سيزده هزار سفر با او برفتم و كرامت‏ها از او بديدم. يكى آن كه در بلاد “افريقيه” در او نظر كردم؛ از همه سپيدروتر بود و من به تعجب مى ‏نگريستم.” گفت: “يا بشارتى! اين كرامت ما با كسى مگوى.” گفتم: “چشم!”
نقل است كه پيوسته گريان بودى و مريدان خاص را گفتى: “چه خوب بودى اگر اين سالى پنج روز را هم به ايران نيامدمى!” و “خواجه حسن شفتى” كه از مشايخ طريقه هوا نورديه بود، در حق او گفت: “خدا او را رحمت كناد كه تا بود، پا در هوا بود”

پی نوشت:اگر اشتباه نکنم اوایل دهه ی هفتاد بود که زرویی این تذکره را نوشت و همزمان بود با سفرهای ولایتی به کشورهای آفریقایی ، البته همزمان با یک دوره از سفرهای ایشان!





دیدگاه شما در مورد این مطلب :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>