مرتضی فرجیان


نام:
مرتضی
نام خانوادگی: فرجیان
نام مستعار: فینگیلی، شاگرد تنبل، کَل توپی، هدی کوچولو، خان داداش، ابوشنبلیله، دایی مرتضی، شونول و …
محل تولد: تهران
تاریخ تولّد:چهاردهم مرداد ماه ۱۳۱۳
محل وفات:تهران
تاریخ وفات:۲۴ فروردین ماه ۱۳۷۴
نام فرزندان طبع: طنزسرایان ایران از مشروطیت تا انقلاب، لطفا لبخند بزنيد: لطيفه‌هاي ريزه ميزه، خنده بر هر درد بي درمان دواست! ، دیوان فینگلیلی و…

Morteza Farajian

Basic Information
First name: Morteza

last name:farajian
Gender: Male
Born:August 5, 1934,Tehran ,Iran
Died:April 13 ,1995,Tehran, Iran
(Buried in the Behesht-e Zahra cemetery that is located outside of Tehran on the southwest side, Iran)
Education field: Sociology
Education location: University of Tehran
Degree: BA
Job: Teacher
Occupation: satirist, Poet and Journalist
Cooperation with magazines: Fokahioun ,Kkorjin, Tofigh ,Golagha

***

آیا منم؟!

آن که روزی بود، زیبا و جوان، آیا منم؟!

وان که روزی بود، شاد و نغمه خوان، آیا منم؟!

آن که با قد بلند وقامت موزون خود

طعنه می زد بر منار و نردبان، آیا منم؟!

آن که در هر محفل و هر مجلسی پا می نهاد

مجلس آرا بود وبس شیرین زبان، آیا منم؟!

آن که در هوش و ذکاوت، همچنین در حافظه

بود یکتا در میان همگنان، آیا منم؟!

آن که بود آواز او خوب و لطیف و دلنشین

روز وشب چه چه زنان، چون بلبلان، آیا منم؟!

آن که می لمباند، یک مرغ درسته وقت شام

با دو تا دیس پلو ،همراه نان،آیا منم؟!

آن که تا توچال، می شد یک نفس بی خستگی

دیگران دنبال او هن هن کنان، آیا منم؟!

حال می گویم به خود امروز، با درد و دریغ

راستی این مرد زار و خسته جان، آیا منم؟!

***

ما خران حزبی*

ما نره خریم و ز کسی باک نداریم

در حذب خران عنصر ناپاک نداریم

بر عکس بشر دور زحرصیم و ز آزیم

باغ و حشم و پول و کادیلاک نداریم

از این همه خر،جان شما محض نمونه

معتاد یکی بر هر و تریاک نداریم

خر غلت زنان روی چمن در تک و تازیم

سر رشته ز ژست و فیگور «راک»نداریم

بر گرده ما خواست بشر گر که نهد بار

ما نیز ز جفتک زدن امساک نداریم

ادراک ندارد خود او هر که بگوید:

ما دانش و اندیشه و ادراک نداریم

* در سال ۱۳۲۱ باشگاه خران در کرمانشاه تشکیل شد. سال ۱۳۲۶ نشریه توفیق این سوژه را دستمایه کار خود قرار داد و به یکباره این تشکل به حزب مبدل شد.هدف از ایجاد  این حذب  هجو حذب های فرمایشی آن دوران بود.

***

من اهل تهرانم…!

از بخت بد،ای دوستان،من اهل تهرانم

صد رنج و آفت زین جهت بنشسته بر جانم

سیگاری و پیپی و دودی نیستم،اما

از دود خوردن هر نفس، مانند ایشانم

باشد هوای شهر من پر دود و دم،هر دم

راه فرار از دود و دم را هم نمی دانم

گر دیر آیم بر سر وعده،مرنج از من

چون بنده حتماً آن زمان در راه بندانم

از کوی من ای آشنا آهسته تر بگذر

صد چاله چوله چونکه باشد در خیابانم

از بوق ماشین ها و از فریاد آدم ها

از حیث اعصاب و روان این بنده داغانم

در شهر من نرخ و بها تا کهکشان رفته

من کارمندی مفلس و سردرگریبانم

سابق دلم خوش بود از ییلاق دربندم

امروز چون تهران شده«دربند»شمرانم

تنها نه دربندو نه تجریش است،چون تهران

کامروز چون تهران شده میگون و اوشانم

شهری شلوغ و درهم و خیلی قاراشمیش است

این بنده هم از این شلوغی ها پریشانم

ترسم کند دیوانه ام تهران وپس آنگه

بینم که آواره به صحرا و بیابانم!

***

  قصه براي بچه‌ها

«يكي بود، يكي نبود                                زير گنبد كبود»
لب دريا ، دم رود                                     يك ايران خانومي بود
بچه‌هاش اون قديما                                 قديما و نديما
همه از پير و جوون                                  همه از خرد و كلون
خوب و وارسته بودن                                مث گلدسته بودن
همه با گفتار نيك                                    كردار و پندار نيك
از دروغ مي ترسيدن                               از گناه مي لرزيدن
نادرستي بينشون                                  نبود اصلاً اون زمون
كم كمك هرچي گذشت                          توي شهر و كوه و دشت
بچه‌هاش عوض شدن                             صاحاب مرض شدن
حالا هر جا كه مي ري                            يا كه هر چيز مي گيري
مي بيني انداختنيس                              مي بيني در رفتنيس
هر چي جنس تو دكوناس                        قلابي جون شماس
روغن و كشك و پنير                               كره و خامه و شير
لپه و ماش و عدس                                خوردني هر چي كه هست
فلفل و ماهي و رب                                سركه و سير و ترب
عسل و شيره و ماست                           همگي بي كم و كاست
كمپلت هر چي غذاست                          كمپلت هر چي دواس
از دمش تقلبيس                                    بي تقلب بگو چيس؟
پاك آدم مات مي مونه                             جنس سالم كدومه؟
خلاصه اي بچه‌ها                                   از همين تقلبا
بچه‌ها مفنگي اند                                  ريقماسي و بنگي اند
همگي يك لا قبان                                  زنده با باد هوان
قصه مون به سر رسيد                            كلاغه پري پريد
بالا رفتيم واسه «ماس»                          ماس ديديم تقلبيس
پائين رفتيم واسه دوغ                             دوغ ديديم كه قلابيس!






دیدگاه شما در مورد این مطلب :

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>